AB, Brussel, 13 april 2010
Dat Daniel Johnston ondanks alle persaandacht nog steeds gewoon een ‘cultheld’ mag genoemd worden, was dinsdagavo
nd wel duidelijk in de AB: de concertzaal was met enkele doeken meer dan de helft kleiner gemaakt. Een mooie oplossing om te verhullen dat er niet zoveel mensen waren opgedaagd voor nochtans een sterk, avondvullend programma: als voorsmaakje kregen we de uitmuntende documentaire ‘The Devil and Daniel Johnston’ te zien en tegelijkertijd liep er een tentoonstelling met het artwork van Daniel.
Het voorprogramma werd verzorgd door Tommigun – een band uit het Brusselse, die voor het moment met Daniel Johnston Europa rondtoeren. De songs op zich wisten niet direct te beklijven, maar de band zette wel een eigen en sterke sound neer – een groep om in de gaten houden.
Daniel zelf liet zich voor deze gelegenheid omringen door het elfkoppig Beam Orchestra, een Nederlands jazzensemble dat voor een originele invulling van de lo-fi songs zou zorgen. Toen deze elf qua introductie een soort psychedelische maar behoorlijk afgelikte jam inzetten van een kleine 10 minuten vreesden we direct het ergste: een conceptuele invulling waarbij de man en zijn muziek zelf naar de achtergrond zouden verschuiven. Grotendeels onterecht, zo bleek: ‘Desperate Man Blues’ werd in een verrassend, jazzy jasje gestoken maar het orkest behield zijn ondersteunende functie en volgde Daniel ook wanneer hij eventjes de maat kwijtraakte. Bij ‘My Worried Shoes’ leek het zelfs eventjes richting ‘Johnston Goes Broadway’ te gaan, maar ook dat resulteerde in een ontroerende versie van dit minder evidente nummer.
Criticasters zullen natuurlijk zeggen dat de échte Daniel Johston geen propere muziek maakt, en dat zijn muziek alleen tot z’n recht komt wanneer ze kraakt en wringt langs alle kanten. Het jazz-orkest streek inderdaad soms enkele plooien onnodig glad, waardoor een zeer persoonlijk nummer als ‘Devil Town’ over Daniel’s demonen te glad ging klinken en aan kracht moest inboeten. Daar stond dan wel tegenover dat andere songs als ‘Walking The Cow’ en het recente ‘Fake Records of Rock & Roll’ in
gebalde versie wél volledig tot hun recht kwamen en er ook iets wezenlijks aan het origineel werd toegevoegd.
Al worden ook wij nog steeds het meest naar de keel gegrepen door de Daniel die aan het begin van het concert, alleen met een gitaar, lichtjes trillend maar doodeerlijk ‘There Is A Sense of Humour Way Beyond Friendship’ brengt. De Daniel die verward vraagt in welk land hij nu weer is, die vertelt over een droom waarin hij ter dood veroordeeld werd omdat hij probeerde zelfmoord te plegen, die ons een gelukkig kerstfeest wenst.Â
Deze Daniel zien we dan ook graag zo snel mogelijk terug in België. Met of zonder orkest; dat kan ons eerlijk gezegd maar weinig schelen.
Door Pieter Colpaert / Foto's Jan Van den Bulck 16/04/2010
